موجود
وارنیکلین به‌عنوان دارویی کمکی برای ترک سیگار استفاده می‌شود. این دارو با اثر بر گیرنده‌های نیکوتینی، میل به سیگار کشیدن و علائم ترک نیکوتین را کاهش می‌دهد. همراهی درمان دارویی با مشاوره و حمایت برای ترک سیگار توصیه می‌شود.
پیش از شروع مصرف وارنیکلین، مشورت با پزشک الزامی است. پزشک باید از سابقه حساسیت شدید یا واکنش پوستی به وارنیکلین، سابقه تشنج، بیماری‌های قلبی‌عروقی و مشکلات روان‌پزشکی مطلع باشد. همچنین در صورت ابتلا به بیماری کلیوی، به‌ویژه نارسایی شدید کلیه، لازم است پزشک در جریان باشد؛ زیرا ممکن است به کاهش دوز نیاز باشد.
در صورت بارداری یا قصد بارداری و همچنین در دوران شیردهی، پیش از مصرف با پزشک مشورت شود. همچنین بیمار باید پزشک یا داروساز را از تمام داروها، فرآورده‌های گیاهی، ویتامین‌ها و مکمل‌های مصرفی خود مطلع کند.
در بزرگسالان، درمان معمولاً یک هفته پیش از تاریخ تعیین‌شده برای ترک سیگار آغاز می‌شود:
دوره معمول درمان ۱۲ هفته است. در افرادی که در پایان این دوره با موفقیت سیگار را ترک کرده‌اند، یک دوره ۱۲ هفته‌ای دیگر ممکن است برای افزایش احتمال حفظ ترک توصیه شود. قرص باید به‌صورت خوراکی، پس از غذا و همراه با یک لیوان پر آب مصرف شود.
در نارسایی شدید کلیه، دوز شروع ۰٫۵ میلی‌گرم یک بار در روز است و حداکثر دوز معمول می‌تواند ۰٫۵ میلی‌گرم دو بار در روز باشد. در بیماران مبتلا به بیماری کلیوی مرحله نهایی که همودیالیز می‌شوند، حداکثر ۰٫۵ میلی‌گرم یک بار در روز توصیه شده است.
توصیه می‌شود مصرف این قرص و دوز مناسب را از پزشک خود بپرسید.
شایع‌ترین عوارض وارنیکلین عبارت‌اند از:
تهوع شایع‌ترین عارضه است و در دوز ۱ میلی‌گرم دو بار در روز در مطالعات بالینی حدود ۳۰٪ گزارش شده است.
عوارض جدی‌تر گزارش‌شده شامل تغییرات شدید خلقی یا رفتاری، افکار یا رفتار خودکشی، تشنج، واکنش‌های حساسیتی شدید، آنژیوادم، واکنش‌های پوستی شدید، راه رفتن در خواب و برخی حوادث قلبی‌عروقی است.
وارنیکلین بر اساس ویژگی‌های دارویی خود، تداخلات قابل‌توجهی با بیشتر داروها ندارد. با این حال، ایمنی و اثربخشی مصرف همزمان آن با سایر داروهای ترک سیگار به‌طور کامل مشخص نشده است. مصرف همزمان وارنیکلین با نیکوتین ترانس‌درمال می‌تواند با افزایش عوارضی مانند تهوع، سردرد، استفراغ، سرگیجه، سوءهاضمه و خستگی همراه باشد.
همچنین ترک سیگار به‌خودی‌خود می‌تواند بر اثر یا سطح برخی داروها تأثیر بگذارد و ممکن است نیاز به تنظیم دوز آنها وجود داشته باشد؛ از جمله تئوفیلین، وارفارین و انسولین. بنابراین هنگام شروع ترک سیگار، پزشک باید از داروهای مصرفی بیمار مطلع باشد.
