موجود
ویتامین B1 یا تیامین برای پیشگیری و درمان کمبود ویتامین B1 استفاده می‌شود. تیامین در تبدیل مواد غذایی به انرژی و عملکرد طبیعی سیستم عصبی نقش دارد.
کمبود تیامین می‌تواند با علائمی مانند خستگی، کاهش اشتها و ضعف عضلانی همراه باشد و در کمبود شدید، اختلالات عصبی و بیماری‌هایی مانند بری‌بری ایجاد شود.
برای تعیین مقدار و مدت مناسب مصرف، مشورت با پزشک الزامی است.
پیش از مصرف، پزشک یا داروساز را در جریان موارد زیر قرار دهید:
در صورت تشخیص کمبود B1، علت کمبود نیز باید مشخص شود و مقدار و مدت درمان طبق نظر پزشک تعیین شود.
پیش از شروع مصرف، مشورت با پزشک الزامی است.
مقدار مصرف به شدت کمبود و علت تجویز بستگی دارد.
برای کمبود خفیف تیامین، دوز معمول بزرگسالان ۲۵ تا ۱۰۰ میلی‌گرم یک بار در روز است. در کمبود شدید، دوز معمول ۱۰۰ میلی‌گرم، ۲ یا ۳ بار در روز است.
بنابراین برای قرص ۳۰۰ میلی‌گرمی نمی‌توان بدون مشخص‌بودن علت مصرف، یک دستور ثابت برای همه افراد تعیین کرد. مقدار مصرف این فرآورده باید توسط پزشک یا طبق بروشور همان محصول تعیین شود.
قرص تیامین را می‌توان همراه غذا یا بدون غذا مصرف کرد و باید با آب بلعیده شود.
مقدار مصرف و مدت درمان باید با مشورت پزشک تعیین شود و از مصرف خودسرانه پرهیز شود.
تیامین خوراکی معمولاً به‌خوبی تحمل می‌شود. اما عوارض احتمالی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:
واکنش‌های شدید حساسیتی به تیامین بیشتر با شکل تزریقی گزارش شده‌اند؛ در صورت بروز علائمی مانند تورم صورت یا گلو و مشکل تنفسی، مراقبت پزشکی فوری لازم است.
در صورت بروز عوارض یا علائم غیرمعمول، مشورت با پزشک الزامی است.
تداخل دارویی مهم و شایع برای تیامین خوراکی گزارش نشده است. بااین‌حال، باید پزشک یا داروساز را از تمام داروها، مکمل‌ها و فرآورده‌های گیاهی مصرفی مطلع کنید.
همچنین در افرادی که دچار کمبود شدید تیامین هستند، مشکلات تغذیه‌ای یا اختلال جذب وجود دارد، ممکن است مصرف خوراکی به‌تنهایی برای اصلاح سریع کمبود کافی نباشد و پزشک درمان تزریقی را در نظر بگیرد.
در صورت مصرف داروها یا مکمل‌های دیگر، مشورت با پزشک یا داروساز پیش از مصرف الزامی است.
